Komentarze do: Alchemia scenariusza filmowego

Autor: Piotr

Piotr — Sat, 05 May 2012 15:21:18 +0000

Kurcze. Gratuluje bloga!
Dlaczego ja nie wpadłem na niego wcześniej?!

Przyznam się…
Pracuję nad scenariuszem. Jestem początkujący.

Panie Piotrze,
jeśli zechce Pan się odezwać na maila będę zaszczycony móc opisać Panu tę historię. Ciekaw jestem Pańskiego zdania :)

Pozdrawiam!
Piotr

Autor: Adrian

Adrian — Wed, 22 Feb 2012 09:34:45 +0000

Poradnik bardzo fajny, taki skrót książki “Jak pisać scenariusz filmowy”:) Lecz mam takie małe osobiste spostrzeżenie – wydaje mi się, że większość polskich scenarzystów nie ma pojęcia o czym pisze i być może po prostu nie zna się na tym, stąd powinni przeczytać ten poradnik. Patrząc na współczesne kino polskie chce mi się płakać jakie jest beznadziejne – to pewnie wina każdego “działu” w filmie. Ot, chociażby postanowiłem ostatnio zobaczyć “Weekend” Pazury, nie wiem kto tam pisał scenariusz, ale większość jeśli nie wszystko woła o pomstę do nieba i krzyk rozpaczy – nie ma tam nic interesującego, a jest wręcz głupie – szczególnie bohaterzy i dialogi… Trochę to po prostu boli, gdy w poradniku jest wszystko ładnie napisane, a potem powstają smętne scenariusze i filmy, nie uczą się w szkołach, nie mają wyobraźni czy po prostu nie potrafią?… polskie kino przed 2000rokiem było warte oglądania, teraz jest śmiechu warte (oprócz kilku wyjątków oczywiście – na szczęście:)

Autor: clavier

clavier — Sun, 05 Feb 2012 14:39:22 +0000

Super pomocny tekst panie Piotrze,
Na jego podstawie zrobiłam sobie checklistę i sprawdzam czy wszystko mam ;)
Serdeczne dzięki za wskazówki, życzę mnóstwa filmów na miarę Kilera.
Ma Pan wielkie szczęście, aby poszczycić się takim scenariuszem, ale na pewno nie było Panu łatwo po TAKIM początku. Na pewno jest ciągłe porównywanie …
Mimo wszystko warto było. Wielkie brawa i czekamy na kolejne świetne filmy.
pozdrowienia

Autor: Kadr

Kadr — Fri, 03 Feb 2012 21:45:03 +0000

Panie Piotrze, takie małe pytanie. Pisze Pan szeroko w przytoczonej wyżej broszurce o tym jak napisać filmowy scenariusz, że należy owe scenariusze pisać, starać się je sprzedać i wierzyć we własny sukces. Tyle Pańska broszurka.

Nieco powyżej daje Pan jasno do zrozumienia, że na czytanie scenariuszy debiutantów, czyli tych wszystkich do których Pańska broszurka była adresowana, nie ma Pan czasu.

Jak mniemam, skoro Pan bywa do tego stopnia zajęty, ktoś inny w branży może zajęty być jeszcze bardziej. Jaki jest więc sens pisania scenariuszy, skoro sam Pan pisze o braku czasu na ich czytanie?

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Thu, 22 Dec 2011 11:15:05 +0000

To już kolejna prośba o wpis na temat adaptacji. Obiecuję, że już niedługo o tym napiszę :-)

Autor: Norbert

Norbert — Thu, 22 Dec 2011 10:23:36 +0000

Witam

Proszę napisać jak to jest z adaptacjami współczesnej literatury:
- czy by pisać / sprzedać scenariusz – adaptacje powieści potrzeba jakiejś akceptacji ze strony własciciela praw tekstu pierwowzoru / autora?
- czy można dokonywac zmian i jak daleko idących, czyli jak daleko scenariusz może odbiegac od pierwowzoru? Czy są jakieś ograniczenia? Czy zmiany te muszą być uzgadniane?
- czy scenariusz musi / powinien zawierać informację o tym że jest adaptacją? W jakiej formie?

Pozdrawiam

Wesołych Świąt !

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Sun, 18 Dec 2011 14:30:34 +0000

Prawo autorskie tak długo nie działa. Jeśli coś powstało w XVIII wieku, to już nie jest chronione.

Autor: M.

M. — Sun, 18 Dec 2011 11:24:46 +0000

Witam.

Pracuję od jakiegoś czasu nad swoim pierwszym scenariuszem, jestem dopiero na etapie fliszek. Po wielu miesiącach rozmyśleń i samodzielnego studiowania filmu i rzemiosła scenarzysty postanowiłem pierwszy scenariusz napisać na podstawie książki. Wybór padł na pozycję napisaną w XVIII wieku. Początkowo miałem zamiar przenieść akcję do czasów współczesnych, lecz teraz zastanawiam się, czy nie pozostawić oryginalnego czasu akcji.
Piszę jednak z nieco innym problemem. Zastanawiam się, czy zakładając, że znajdę kogoś, kto będzie to chciał wyprodukować – czy będzie problem z tytułu praw autorskich? Czy będą wymagane, jeżeli książka pochodzi z XVIII wieku? A jeżeli tak, to czy będzie to problem?

Wiem, że gdybym osadził to we współczesnych czasach, to zmiany były by w filmie tak duże, że żadne prawa autorskie nie były by potrzebne, film był by jedynie inspirowany książką. Ale co w przypadku, gdy film będzie adaptacją książki?

Pozdrawiam

Autor: Marek Tumiłowicz

Marek Tumiłowicz — Sun, 11 Dec 2011 12:47:42 +0000

“Alchemia…” dostała się w moje ręce dawno temu wraz z jakimś numerem miesięcznika “Film”. Potem gdzieś się zapodziała, a może pożyczył ktoś z moich znajomych. I nie oddał, skunks jeden. Dlatego cieszy mnie to, że poczytując blog Autora znalazłem tu “Alchemię…”. Dla mnie jest to rodzaj czytanki, w której regularnie buszuję. Jestem kompletnym amatorem, który pisuje do szuflady. Książki autorów amerykańskich na temat pisania scenariusza są obszerne, jak cholera. Czytam je, jasne, bo trzeba. Ale “Alchemia…” odgrywa dla mnie rolę bryku. Przy okazji można się tu i ówdzie dziko zarechotać, bo to fajnie napisany tekst.

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Mon, 28 Nov 2011 21:49:51 +0000

Niepewność zdarza się każdemu autorowi. Każdy jednak kiedyś musi zdecydować, że tekst jest skończony i dalszych poprawek nie będzie.

Autor: Ola

Ola — Mon, 28 Nov 2011 20:52:53 +0000

Witam
Czy zdarza się Panu podczas pisania scenariusza, brak pewności, że to co Pan pisze jest ok? Po chwili zmienia Pan, poprawia. A na koniec gdy już coś Pan stworzy i na spokojnie przeczyta, stwierdza jednak że jest to do d… I dochodzi do wniosku, że pierwsza wersja była najlepsza. Błądzi Pan i krąży stojąc w miejscu, poprawia dialogi i scenki by stworzyć prawdziwe cudeńko, a czas nieubłaganie leci…
Zastanawiam się czy tylko ja tak mam? Może się wcale do pisania scenariusza nie nadaję? A to że mam poczucie humoru i bujną wyobraźnię to jeszcze o niczym nie świadczy. Czy pisać może nauczyć się każdy? Czy to kwestia wprawy, ciężkiej pracy i determinacji?
Ola

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Wed, 23 Nov 2011 16:01:26 +0000

Nagłówki scen powinny być numerowane i pisane wielkimi literami. Mogą być podkreślone. Nigdy nie stosuję pogrubień i kursywy w scenariuszach.

Autor: Ola

Ola — Wed, 23 Nov 2011 13:14:56 +0000

Mam do Pana dwa pytania dotyczące sprawy technicznej pisania scenariusza.
1.Czy pisząc scenariusz w nagłówkach scen powinniśmy umieszczać nr sceny? Pytam ponieważ na umieszczonym powyżej Pańskim przykładowym scenariuszu pod tytułem STACJA nie widzę numerów scen.
2.Czy nagłówki scen powinny być wytłuszczone ?

Z wyrazami wielkiego szacunku dla Pańskich Dzieł
Ola

Autor: Kamil

Kamil — Sun, 13 Nov 2011 19:13:21 +0000

Trojka przyjaciol (lekko po “20″) wracajacych z imprezy przez droge otoczona lasem. Prosotlinijna, troche oziebla Ala. Bawi sie uczuciami zakochanego w niej Bartka (nie zwraca na niego uwagi, olewa go, ale gdy czegos chce, wie, ze wezmie jej strone). Chlopak jest niepewny siebie, bojazliwy (jest nyktofobem – boi sie ciemnosci) i caly czas wierzy, ze Ala w koncu zwroci na niego uwage. Karolina jest bardzo przywiazana do swoich przyjaciol, troszczy sie o nich. Ala potrafi wprawic ja w irytacje, ale i tak przyjaznia sie od lat, a Bartek moglby byc dla niej kims wiecej, jednak Karolina wie jak bardzo kocha Ale i nie wchodzi w droge. Nie podoba jej sie natomiast to, ze Ala wykorzystuje milosc Bartka. Bawiac sie jego uczuciami Ala podpuszcza Bartka do wejscia do opuszczonego domu. Dla nyktofoba, strachliwego z natury jest to nie lada wyzwanie, ale obiecany przez Ale buziak motywuje chlopaka. Karolina w koncu zwraca Ali uwage na jej zachowanie w stosunku do ich przyjaciela. Po reprymendzie idzie za bartkiem, wie jak trudne to dla niego zadanie i jak bardzo chce nagrody – musi mu pomoc. I tak Przez swa milosc do Ali Bartek wchodzi do domu, przez swa milosc do Bartka wchodzi tam Karolina, a za nimi podaza Ala (nie usmiecha sie jej samotne czekanie na nich w tej scenerii). Ala jeszcze nie wie, ze przez swoje zachowanie wplatala nieswiadomie swoich przyjaciol i siebie w smiertelna pulapke. Jak myslicie? Jak musiala sie czuc widzac ciala swoich przyjaciol – Bartka, ktory zginal walczac o jej milosc i Karoliny, ktora chwile wczesniej poswiecila dla niej zycie, podczas gdy ona sama przezyla? Przynajmniej tak sie wydaje (glowna zmyla:)

Prosze o konstruktywna krytyke od wszystkich, ktorzy chca sie odniesc do mojego pomyslu i oczywiscie w szczegolnosci licze na ocena Pana Piotra.

Pozdrawiam, Kamil.

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Thu, 10 Nov 2011 07:12:54 +0000

W horrorze obowiązują WSZYSTKIE zasady dramaturgii, tak jak w każdym innym filmie. Oczywiście horror ma swoje wymagania gatunkowe, ale dramaturgia to rzecz niezależna od gatunku filmowego. Bohater musi działać, walczyć z przeciwnościami i ta walka musi go czegoś nauczyć. Sam strach to w dobrym horrorze za mało. Powodzenia życzę :-)