Komentarze do: Alchemia Kreatywności – Ambicja – niebezpieczne paliwo

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Fri, 13 Nov 2009 20:28:07 +0000

Twój komentarz również mobilizuje ;-)

także pozdrawiam

Autor: ja-madzik

ja-madzik — Fri, 13 Nov 2009 20:04:35 +0000

Nie isnieję w świecie filmu, ot zwykła dziewczyna pisząca bloga o książkach ( a raczej zaczynająca pisać) ale takie teksty jak ten, dodają niesamowitego kopa do roboty. Dziękuję za mobilizacje :D
pozdrawiam

Autor: Adam

Adam — Thu, 29 Oct 2009 13:17:59 +0000

Dzięki za tekst który jest dla mnie sporym pocieszeniem i który mnie najprościej mówiąc uspokoił. Potrzebny mi był. Właśnie teraz piszę scenariusz, a w zasadzie próbuję dopasować swoje pomysły do wizji reżysera. Bardzo ciężka praca. Jednocześnie ciągle moja ambicja mówi mi – kurde przecież ten pomysł naprawdę był dobry…

Dziękuję Piotrze – pozwolisz, że w ten sposób do Pana się zwrócę – szczególnie za punkty, które chciałbym jeszcze raz podkreślić

# Nie słuchaj, co inni o tobie mówią. Postaraj się w ogóle odciąć od kontaktu z komentarzami na własny temat.

# Bądź konsekwentny i wytrwały. Pozycję artystyczną (czy zawodową) buduje się przez całe życie, dzień po dniu, kroczek po kroczku. Szybka sława, szybko znika i nic tak na prawdę nie daje.

# Przestań wciąż myśleć o sobie i zacznij myśleć o swoich postaciach (jeśli jesteś autorem), o swoim kolorze (jeśli jesteś malarzem), o swoich melodiach (jeśli jesteś kompozytorem), o tym co stwarzasz.

# Przestań wciąż myśleć o sobie i zacznij myśleć o odbiorcach swojej twórczości — im masz dogodzić.

z tym ostatnim czasami najtrudniej jest się zmierzyć.

Pozdrawiam
Adam

Autor: Teodor

Teodor — Wed, 21 Oct 2009 08:21:33 +0000

Jest coś, czego nie jestem w stanie pojąć z wypowiedzi Pani Ony-x: jak ma się autonomia scenarzysty do zamówienia, które realizuje?
Rozumiem przywiązanie i pełen emocji stosunek do własnego utworu, ale wydaje mi się, że pieniądze zarabia się na spełnieniu oczekiwań zamawiającego. Ergo, to jego wizja jest nadrzędna.
Sami bardzo przestrzegamy tych zależności w życiu, kiedy cokolwiek kupujemy lub zamawiamy – płacimy wtedy, kiedy nam się przedmiot czy usługa podoba i za grosz nas nie obchodzi, jak bardzo bolała dupa (że użyję tego wdzięcznego określenia) kogoś, kto w pocie czoła wyprodukował coś, z czego być może sam jest bardzo dumny, ale nam to coś zupełnie nie odpowiada.
Może i ambicja cierpi, kiedy trzeba zaspokoić oczekiwania producenta, który nigdy niczego nie napisał, ale czy odmawiając zakupu tego, co nam się nie podoba, czujemy jakieś skrępowanie tym, że nigdy w życiu nie zrobiliśmy żadnego mebla, czy nawet najlichszego buta? I bez cienia żenady mówimy, że tego badziewia nie kupimy – i naszej decyzji nie zmieni przekonanie stolarza czy szewca, że stworzył arcydzieło.
Oczywiście, twórca może mieć obiektywną rację: jego dzieło jest bezbłędne i każda poprawka będzie je psuła. Ale nie zmienia to faktu, że oddając utwór czy podpisując umowę na jego napisanie, automatycznie musi się zgodzić na pewne reguły gry. A, niestety, zawiera się w nich również to, że choćby ten producent czy reżyser (aktorów i panią z cateringu z oczywistych powodów pomijam) byli naprawdę kretynami, to koniec końców to oni odpowiadają za produkt finalny.
Może przeto trzeba znaleźć jakiś rozsądny kompromis pomiędzy ambicją i zwyczajną pokorą?

Autor: good_news

good_news — Wed, 14 Oct 2009 20:23:25 +0000

Hello, ale fajnie, że piszesz bloga i to właśnie takiego:) Nawiasem mówiąc, ja z Twoją jedną książeczką instruktażową, o tym jak pisać (między innymi, bo najwięcej tam jest o bólu dupy) się nie rozstaję.
Pozdrawiam, Anita

Autor: asprocolia

asprocolia — Wed, 14 Oct 2009 19:51:09 +0000

Hm, jestem tu pierwszy raz, nie piszę scenariuszy ale skojarzenie mam całkiem filmowe, Rejs mi się przypomniał i scena wodna z intelektualistą i kaowcem, chyba zatonę :))
Pozdrawiam poki jestem nad wodą.

Autor: ony-x

ony-x — Mon, 12 Oct 2009 17:18:49 +0000

To prawda. Film jest dziełem zbiorowym. Ale scenariusz to rzecz osobna, pojedyncza, praca absolutnie samodzielna. To efekt mojego osobistego “bólu dupy” :) Niechże się inni w moje bóle nie wtrącają ;)))
Chyba że scenarzyście wolno przyjść na plan i powtrącać się w reżyserię bez szczególnej troski o ambicje reżysera :)
No, dość narzekań.
Spokojnego wieczoru!

Autor: Kolekcjonerka Wizytówek

Kolekcjonerka Wizytówek — Mon, 12 Oct 2009 17:17:02 +0000

Panie Piotrze i Szanowni Czytelnicy tej strony,
dostałam kiedyś od autora prof. Macieja Wojtyszki książkę “Krótki zarys męki twórczej” , polecam, bo jest w dużej mierze o kreacji, tylko inaczej, oczywiście. No, bo przecież jeśli dwóch robi to samo, to nigdy nie jest to samo :)Pozdrawiam

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Mon, 12 Oct 2009 15:51:44 +0000

Tak to już niestety w filmie jest. To tworzenie zbiorowe. W pojedynkę nie da się zrobić filmu. Kluczem do sukcesu jest właściwe dobieranie sobie współtwórców. (pozdr :)

Autor: ony-x

ony-x — Mon, 12 Oct 2009 12:52:06 +0000

wiesz, piotrze, co mnie najbardziej zatrzymuje/zniechęca w scenariopisarstwie? ambicja, ale nie taka, o jakiej piszesz. miło otrzymywać pieniądze, uznanie etc., czyli wszystko, o czym wspominasz.

mnie najbardziej irytuje to, że WSZYSCY wiedzą lepiej, co i jak ulepszyć w moim tekście. czujesz różnicę przy pisaniu powieści, prawda? to CZYSTE pisanie ( którego przyjemność również znam). i tylko twoje. redaktorskie poprawki nie ingerują zazwyczaj głęboko w tekst.

scenariopisanie to męka nieustannych poprawek po producencie (który nigdy nic nie napisał,ale trzyma w garści kasę, więc trzeba się doń miło uśmiechać i potakiwać), po reżyserze (który czasem coś napisał i coś wie, ale niekoniecznie wszystko na temat mojego scenariusza), po aktorach (którzy często wiedzą lepiej jak napisać już napisaną kwestię. takoż ją po swojemu wypowiadają), po pani basi z cateringu (która grozi deserem z salmonellą, jeśli nie uśmiercę pewenego przykrego chama w scenariuszu).

wtedy moja ambicja cierpi.
nie chodzi nawet o ból dupy, o którym pisałeś w swojej “alchemii”.
ot tak po prostu.
po prostu wiem najlepiej, co jest i co miało być w moim scenariuszu.

pozdrawiam! :)

PS. mądrych uwag słucham zawsze. ale to już nie jest kwestia ambicji, a autorytetów.