Komentarze do: Czego mnie nauczyła budowa za oknem

Autor: Piotr Wereśniak

Piotr Wereśniak — Fri, 29 Jan 2010 12:49:38 +0000

Cześć Piotr! Miło cię widzieć na moim blogu. Autograf oczywiście będzie przy okazji najbliższego spotkania. Jeśli chodzi o budowę to zasłoniła mi cały widok z okna. Ale jeszcze trochę miejsca zostało. Pozdrów znajomych z ekipy (jeśli są tam jacyś znajomi).

Autor: Piotr Tadla

Piotr Tadla — Fri, 29 Jan 2010 12:23:31 +0000

Czy wraz z tą budową powstawała nowa książka, na którą tak długo czekałem?
Jeśli Akson pomyli się w planowaniu i nie zdoła wypić całej krwi z ekipy to jeszcze zdążę sobie dzisiaj zakupić. Ale bez autografu to się nie liczy. Jestem przekonany, że jeszcze na tych autografach nieźle zarobię. A jaki masz widok z innych okien? Nie ma miejsca na inny apartamentowiec?

Autor: Cynthia

Cynthia — Wed, 27 Jan 2010 19:26:06 +0000

A to wszystko pod warunkiem, że się wie co się robi, że ma się fach. Ja swój mam, za powieści się nie biorę, ani za domy. Chociaż to pierwsze dawniej kusiło, bo kocham książki. Dziś już wiem, że nie umiem pisać. Za to robię coś innego, co mi daje siłę, bo ma sens.

Autor: Andrzej

Andrzej — Sat, 23 Jan 2010 14:35:15 +0000

JAC:

„Jest znakomite lekarstwo na ogrom pracy. Działa zawsze i u każdego. Nazywa się pasja.”

U Piotra Wereśniaka widać już nieco inne lekarstwo na ten ogrom pracy – dojrzałość…

Autor: Jac

Jac — Fri, 22 Jan 2010 17:01:47 +0000

Telemachu,
przykład który podałeś robi wrażenie.
Wikipedia podaje, że G. Simenon napisał 450 powieści. Sprawdziłem, ile spłodził nasz Kraszewski – o którym skądinąd wiadomo, że też był tytanem pracy. Okazało się że: „K. napisał i wydał około 600 tomów, nie licząc w tym pracy redakcyjnej, mnóstwa artykułów w czasopismach i olbrzymiej korespondencji prywatnej”.
Ot, to tak ku zamyśleniu nad naszym dziełem…
Pozdrawiam Jacek

Autor: Jac

Jac — Fri, 22 Jan 2010 16:24:30 +0000

Jak się pisze pierwsze zdanie powieści, czy scenariusza ogrom czekającej nas jeszcze pracy jest porażający. Zakończenie jest tak odległe, że aż trudne do wyobrażenia.”
Jest znakomite lekarstwo na ogrom pracy. Działa zawsze i u każdego. Nazywa się pasja.
Pozdrawiam

Autor: Marta

Marta — Fri, 22 Jan 2010 13:58:03 +0000

To znaczy, że dzięki uśmiechniętym góralom, już w tej chwili możemy się cieszyć nową wciągającą lekturą. Systematyczność, motywacja, to się chwali. A nie ma Pan przypadkiem znowu jakiejś budowy w sąsiedztwie? Nie żebym życzyła zakłoceń typu betoniara i tak dalej, ale byłaby szansa na jeszcze jedną powieść… :-)

Autor: Matt

Matt — Fri, 22 Jan 2010 10:09:26 +0000

Przemoc, zabawa? Za każdym razem kiedy stosuję przemoc do siebie w pisaniu, o której pisałeś, mam wtedy duże wątpliwości po co to robię. Ale pytanie wciąż siebie „czy ja to lubię robić?” jest zgubne. Kończy się na fantazjach o przyszłości i najgorszych skutkach nieokiełznanej ambicji. Radość z tego co zostało skończone jest niesamowita. Nawet nie chce mi się teraz sobie tłumaczyć dlaczego.

Autor: telemach

telemach — Thu, 21 Jan 2010 20:15:51 +0000

„Jak się pisze pierwsze zdanie powieści, czy scenariusza ogrom czekającej nas jeszcze pracy jest porażający. Zakończenie jest tak odległe, że aż trudne do wyobrażenia.”
Dobrze, że Georges Simenon tego nie wiedział.
:-)