Nie jest to wniosek rewolucyjny, niedorzeczny i radykalny, jeśli się trochę poobcuje z jednym z najnowocześniejszych tego typu urządzonek. A ja właśnie od jakiegoś czasu jestem w bardzo bliskim, codziennym kontakcie z moim nowym HTC Incredible S.

I nie piszę tego wpisu, żeby się pochwalić nową zabawką. Każdy może sobie zarobić 2 tyś. złotych i bez problemu kupić taką słuchawkę. Nie jest to żadne osiągnięcie i żaden powód do dumy.

Piszę, żeby podzielić się z Wami moim kolejnym przeczuciem co do przyszłości.

A jest to przeczucie dość radykalne. Już w niedalekiej przyszłości zniknie cała masa urządzeń codziennego użytku. W dalszej perspektywie czasowej zniknie ich jeszcze więcej. Wszystkie zostaną zastąpione przez niewielkiego, poręcznego, wszechstronnego, pojemnego i szybkiego smartfona.

Oto co zniknie:

• Aparaty fotograficzne – po co komu aparat, skoro telefon robi wysokiej jakości zdjęcia o rozdzielczości 8 Mp i potrafi je obrabiać i upiększać w czasie rzeczywistym.
• Kamery video – po co komu kamera, skoro telefon kręci filmy z rozdzielczością HD.
• Odtwarzacze MP3 – telefon ma to wbudowane.
• Urządzenia do nawigacji GPS – telefon ma to wbudowane.
• Karty kredytowe – już niedługo telefonem będzie można płacić dużo wygodniej niż kartą.
• Kluczyki samochodowe – założę się, że już niedługo samochody zostaną sprzężone z komórką.
• Czytniki ebooków, tablety – po co komu oddzielne urządzenie, skoro ma smartfona. Pojawi się coś w rodzaju większego, wygodniejszego ekranu, którego sercem będzie nasza komórka. Będzie się ją doczepiało do tego ekranu i tyle.
• Taki ekran jak powyżej plus niewielka, bezprzewodowa klawiatura i już mamy coś, co zastąpi laptopa. Laptopy też znikną.
• Podobnie stanie się z dużymi komputerami stacjonarnymi – zostanie sam ekran z doczepianym smartfonem.
• Przenośne konsole do gier – na szybkim smartfonie gra się równie dobrze, więc po co dodatkowe urządzenie.

Oczywiście zostaną wersje powyższych urządzeń przeznaczone dla profesjonalistów. Zostaną lustrzanki, emisyjne kamery, produkcyjne stacje robocze i tym podobne urządzenia specjalistyczne, które normalnym zjadaczom chleba wcale nie są potrzebne.

Generalnie dzięki takiemu super-smartfonowi nasze życie może stać się prostsze. Będzie to jedyny komputer jakiego będziemy potrzebować.

A postęp w tej dziedzinie idzie niesamowicie szybko. Mojego stareńkiego HTC Hero używałem dokładnie rok i byłem zadowolony. HTC Incredible S w porównaniu z nim to rakieta. A za chwilę pojawią się słuchawki z wielordzeniowymi procesorami. Jak myślicie, po co komu takie szybkie smartfony?

Po to, żeby robiły wszystko to, co do tej pory robiło cały szereg wyspecjalizowanych urządzonek.

W końcu ilość kieszeni w naszej odzieży jest mocno ograniczona.

Doszedłem zatem do wniosku, że oprócz zaaplikowania sobie odpowiedniej dawki ruchu, który jest najlepszym lekarstwem na wszystko, kupię sobie dobry fotel do siedzenia przed ekranem komputera.

Nigdy nie miałem dobrego fotela. Zawsze siedziałem na czym popadło. I to, zdaje się, nie było rozsądnym pomysłem. Po napisaniu niezliczonej ilości scenariuszy filmowych i dwóch powieści, sytuacja dojrzała do zmian. A właściwie stan mojego kręgosłupa dojrzał do radykalnych decyzji.

I z taką myślą rozpocząłem moje desperackie, internetowe polowanie na „dobry fotel”.

W końcu go znalazłem i kupiłem.

Właśnie na nim siedzę. Siedzę na nim od paru tygodni i muszę się z Wami podzielić moimi wrażeniami z tego siedzenia.

Wygląda to jak fotel pilota statku kosmicznego ze Star Treka. Nazywa się Ergomax Ergohuman. Produkuje je polska firma z Gorzowa. I jest to fotel drogi.

Nie będę strzelał cyframi, ale powiem tylko, że to cudo do siedzenia kosztuje tyle samo co dobrej klasy, nowy smartfon z moim ulubionym Androidem na pokładzie.

Dwóch kurierów przytachało mi na chatę wielkie pudło z fotelem w częściach. Złożyłem go według instrukcji i posadziłem na nim moje cztery litery po raz pierwszy.

Od razu zrozumiałem, czego mi przez całe dotychczasowe życie brakowało. Brakowało mi dobrego fotela. Takiego jak ten.

Mebel jest bardzo solidny, ciężki i starannie wykonany. To nie jest zabawka. To nie trzeszczący, piszczący, chwiejący się mebelek na rok-dwa jakich pełno dzisiaj w sklepach.

To rzecz zrobiona z metalu, dobrej jakości plastiku i nowoczesnych tworzyw rodem z promów kosmicznych.

Krótko mówiąc w życiu nie widziałem takiego mebla wcześniej. A uwierzcie mi, że w zawodzie reżysera, chcąc nie chcąc, widuje się sporo dobrych mebli.

Nie będę się rozpisywał o budowie, regulacjach, pozycjach i całej masie technikaliów związanych z tym fotelem. O tym możecie sobie poczytać na stronie producenta.

Powiem tylko, że lubię takie przedmioty. Solidne, bez ściemy, na lata, może nawet na całe życie, z długą gwarancją, dobrze przemyślane, zaprojektowane i starannie wykonane. Uwielbiam takie przedmioty. Mimo, że zazwyczaj drogo kosztują.

A siedzi się na nim świetnie. Wygodnie, komfortowo i miło. Czasami wprost nie mogę się doczekać kiedy na nim usiądę.

I przestał mnie boleć kręgosłup.

Oczywiście może to tylko stan chwilowy, może to przypadek, może to zasługa czegoś zupełnie innego, ale przestał. Po prostu przestał mnie boleć.

Nie jest to reklama fotela Ergomax Ergohuman. Jak wiecie na tym blogu nie ma reklam, bo nie ma takiej potrzeby. Nie dostałem tego fotela za darmo do testów od producenta. Trafiłem na niego przypadkiem w sieci, przyjrzałem się mu mocno i kupiłem za własną kasę.

I jestem zadowolony z każdej wydanej na niego złotówki. Gdybym te złotówki wydał na nowy smartfonik z Androidem, czy nowego laptopa, wcale nie przestałby mnie boleć kręgosłup.

Zrozumiałem w końcu, że najważniejszym podzespołem każdego komputera jest fotel na którym sadzasz przed nim swoje szanowne, jedyne w swoim rodzaju cztery litery.

Znowu wszyscy mówią o podsłuchiwaniu dziennikarzy. Znowu jest to temat dnia. A ponieważ kiedyś już o tym pisałem na pewnym moim blogu, którego już nie ma, postanowiłem odświeżyć jeden z moich starych wpisów. Oto on. Lekko poprawiony i uaktualniony.

Nie jest to wiedza tajemna, nie jest to wiedza zabroniona i karalna. Wystarczy trochę poszperać, poeksperymentować i można całkowicie za darmo uchronić się przed jakąkolwiek możliwością podsłuchu ze strony służb.

Kto jak kto, ale dziennikarze śledczy powinni te numery znać ;-)

Tymczasem nasi dziennikarze są jak dzieci. Zajmują się milionowymi aferami, kontrolują świat polityki, tropią przestępców, a nie są w stanie poradzić sobie z tak trywialną sprawą jak unikanie podsłuchów.

A wystarczy obejrzeć uważnie parę filmów, czy seriali sensacyjnych (również moich). Przeczytać kilka kryminałów (również moich ;-) – tam wszystko jest dokładnie opisane, o Internecie już nie wspomnę.

No więc jak to się robi w filmach (i nie tylko)?

• Trzeba mieć drugi, anonimowy telefon na kartę (prepaid). Tak żeby wiedzieli o nim tylko ludzie zaufani. Jak ktoś chce nas podsłuchać, musi wiedzieć przez jaki numer rozmawiamy. Jak nie wie, to nie podsłucha. Znane są przypadki, że przy przestępcach znajdowano kilkadziesiąt prepaidowych kart SIM.
• Jedno słowo: SKYPE. Jakiś czas temu włoska policja ze zdumieniem odkryła, że mafia przestała używać telefonów i zaczęła używać Skype’a. To bardzo trudne do podsłuchania. Można go zainstalować zarówno na komputerze jak i w normalnym smartfonie GSM.
• Szyfrowanie maili – bardzo trudne i kosztowne do złamania. Trzeba używać szyfrowania z kluczem publicznym (gpg) albo serwisów takich jak hushmail. Nie wiem, czy nasze służby posiadają w ogóle możliwości techniczne do łamania takich szyfrów (długie klucze szyfrujące).
• Do szyfrowania całych twardych dysków polecam świetny, darmowy Truecrypt. Podobno nie do złamania.
• Do anonimowej obecności w Internecie polecam TOR. Podobno da się wyśledzić adres IP użytkownika, ale jest to bardzo trudne, kłopotliwe i wymaga dużej kompetencji śledzącego. Można też do tego celu używać płatnych serwisów typu VPN – twierdzą one, że są w stanie zapewnić pełną anonimowość w sieci. Wystarczy wpisać w google „vpn privacy” ;-)
• Steganografia – to już wyższa szkoła jazdy. Szyfrowana jest nie tylko sama wiadomość, ale też ukrywany jest fakt kontaktu (bardzo cenne). Więcej o steganografii tutaj (po polsku) i obszerniej tutaj (po angielsku). UWAGA: to ściśle tajne serwery wikipedii.
• Szeptanka na uszko w dyskretnym miejscu – bardzo skuteczne, całkowicie eliminuje możliwość podsłuchu telefonicznego. Nie eliminuje jednak przeczytania przez fachowca ruchu warg mówiącego oraz zastosowania ukrytego mikrofonu.
• Podstawowe reguły konspiracji – są ogólnie znane, wystarczy obejrzeć dowolny polski film o ruchu oporu w czasie II Wojny Światowej ;-)

Trzeba jeszcze pamiętać o jednym: życie to nie film. Możliwości służb w rzeczywistości są dużo mniejsze niż w filmie oraz niż te, którymi służby się chwalą.

Założę się, że zwykłe, trywialne zaszyfrowanie maila kluczem AES 256 bitów w warunkach polskich jest całkowicie bezpieczne ;-)

Powodzenia.

Zawsze uważałem, że telefon służy do telefonowania. Ma być mały, poręczny, niezawodny i niekłopotliwy. I takie też telefony zawsze miałem. W końcu jednak wlazłem z nudów do salonu Ery i całkowicie przypadkowo wziąłem do ręki HTC Hero.

Było to zdarzenie brzemienne w skutki, bo potem przez dłuższy czas nie mogłem o tym niewielkim przedmiocie zapomnieć. W końcu po gwałtownej i morderczej bitwie z własnymi myślami kupiłem to cudo.

I bardzo dobrze zrobiłem.

Oczywiście ze smartfonami stykałem się już wcześniej. Jako technokrata z zamiłowania, miałem świadomość istnienia słuchawki o nazwie iPhone. Miałem ją też wielokrotnie w dłoniach. W moim środowisku posiadanie iPhona jest czymś prawie oczywistym. Niestety nie dla mnie.

Lubię otwarte standardy, lubię otwarte oprogramowanie, lubię sprzęt, który nie stawia mi ograniczeń typu „to można, a tego nie można zainstalować”. Krótko mówiąc, koncepcja Steve’a Jobsa co do sprzętu konsumenckiego mi osobiście nie odpowiada. Poza tym iPhone wydawał mi się za duży i za drogi.

HTC Hero to przedmiot z innego wszechświata. To telefon oparty na google’owskim systemie Android. Jest mniejszy, poręczniejszy i lepiej przystosowany do moich wyobrażeń o bardziej otwartych technologiach.

Nie piszę tego wpisu po to by wywoływać święte wojny. Zdaję sobie sprawę z gigantycznego sukcesu iPhone’a. Doceniam go i nie mam nic przeciwko niemu. Wybrałem jednak inaczej i wrażeniami z tego wyboru chce się podzielić.

Jak na razie HTC Hero sprawuje się świetnie. I od razu muszę podkreślić, że nie jest to telefon. To komputer. Telefon jest tylko jedną z aplikacji na nim działających. Doskonale sprawuje się w Internecie, świetnie działa w sieciach WiFi. Wszystkie programy, których potrzebuję znalazłem bez problemu w Android Markecie. Były za darmo i funkcjonują niezawodnie.

Wielu rzeczy jeszcze nie wypróbowałem, ale nie jestem wypóbowywaczem. Nie eksperymentuję, nie instaluję każdej napotkanej aplikacji tylko po to, żeby zobaczyć, czy jest fajna. Traktuję smartfona poważnie. Ma solidnie zaspokajać moje potrzeby komunikacyjne. I jak na razie robi to bez pudła.

Wystarczyło doinstalować kilka programów i mam wszystko, co jest mi niezbędne:

• Twidroid – do Twittera
• WordPress – do bloga
• Aldiko – do ebooków
• Astro – menadżer plików
• AK Notepad – do pisania notatek

Więcej chwilowo nie chcę. Jak będę chciał to poszukam. Aplikacji na Androida są setki i każdy powinien znaleźć coś dla siebie.

Jedyną wadą, jaką do tej pory odkryłem jest przycisk głośności z boku obudowy. Jest za miękki. Czasami zdarza mi się go nacisnąć przypadkiem, a nie lubię robić przypadkowych rzeczy.

I na koniec refleksja natury ogólnej.

Siedząc w kawiarni mam w telefonie cały świat. W lesie, na plaży, w górach mogę czytać ulubione blogi, pisać wiadomości na Twittera czy Facebooka, robić zdjęcia albo filmy i wysyłać je gdzie się da. Mogę mieć w kieszeni setki płyt z muzyką, tysiące książek i jeszcze parę ulubionych filmów. Jak już wszystkie obejrzę, zawsze mogę zajrzeć na YouTuba.

To tylko te najprostsze rzeczy, które potrafi smartfon. Nie bawiłem się jeszcze geolokacją, augmented reality, czy nadawaniem w czasie rzeczywistym obrazu z kamery wprost do Internetu.

Ktoś powie – „wodotryski”.

Proponuje jednak głębiej i wnikliwiej przemyśleć temat. Te „wodotryski” to nie zabawki, choć na pozór tak wyglądają. To potężne narzędzia do komunikacji. Wszystko w urządzeniu trochę większym od paczki papierosów, które zawsze możesz mieć przy sobie.

Najpierw, dawno temu wymyślono komputer – krzemowe liczydło. Potem Internet połączył komputery w sieć. Zaczęło się robić ciekawie. Potem narodziły się sieci społecznościowe, które połączyły LUDZI w sieć. Dla wielu milionów użytkowników na całym świecie było to objawienie. Teraz smartfony sprawiają, że to wszystko można zmieścić w kieszeni. I to już niczym nie różni się od magii.

Aż strach pomyśleć jaki będzie następny krok.

No właśnie. Jak myślicie, jaki będzie?

Jeden z ciekawych przełomów nastąpił całkiem niedawno. Był do przewidzenia i bardzo wielu specjalistów go przewidziało. Był oczywistym krokiem w rozwoju cyfrowych lustrzanek z najwyższej półki. Nie sądziłem jednak, że przełom ten będzie tak brzemienny w skutki. Szczególnie skutki artystyczne.

Kiedy cyfrowe lustrzanki cyfrowe wyposażono w możliwość nagrywania materiału wideo pełnej rozdzielczości HD myślałem, że to tylko wodotrysk. Po co kręcić filmy aparatami fotograficznymi, skoro kamery cyfrowe są coraz doskonalsze, tańsze i poręczniejsze? Po tym jak zobaczyłem efekty, zmieniłem zdanie. Wy też zmienicie.

Co to jest kamera filmowa?

To obiektyw. Optyka jest najważniejsza. Cały sposób rejestracji jest sprawą drugorzędną.

Kamery filmowe na taśmę 35 mm to urządzenia bardzo skomplikowane, kosztowne i przede wszystkim wymagające wysoko wykwalifikowanej obsługi. Asystenci kamer od zawsze stanowili elitę ekip technicznych w filmie.

Oprócz ludzi, kamera filmowa wymaga także statywów, wózków, kranów i dużej ilości kosztownego oświetlenia. Słowem bez dużego worka pieniędzy ciężko jest zrobić dobre zdjęcia.

Kamera HD to duży postęp. Nie ma taśmy, więc odpada kosztowna obróbka. Jest lżejsza więc cały osprzęt jest dużo poręczniejszy. Ale cały czas zrobienie efektownych zdjęć filmowych taką kamerą nie jest tanie. Sama kamera kosztuje majątek (mówię o profesjonalnym, emisyjnym sprzęcie HD). Czułość matrycy jest słaba, więc trzeba świecić właściwie podobnie jak przy kamerze filmowej.

Znam to wszystko z doświadczenia. Tak się składa, że wszystkie swoje filmy zrobiłem na taśmie filmowej 35 mm. Seriale „Kryminalni” i „Agentki” zostały nakręcone na HD. Za każdym razem potrzebna była duża ekipa, światło, grip, a zdjęcia nocne zawsze były wielkim wyzwaniem. Nie zapomnę jak oświetlaliśmy w nocy krakowski rynek wielkimi, świecącymi balonami helowymi. Poruszenie było większe niż w czasie plenerowej imprezy sylwestrowej. I całe to zamieszanie nie wpływało korzystnie na pracę na planie.

Teraz jest Canon 5d Mark II. Kosztuje poniżej 10 tysięcy złotych i jest to dużo mniej niż profesjonalna kamera HD od Sony’ego. Ten aparat potrafi kręcić filmy z pełną rozdzielczością HD właściwie w każdych warunkach oświetleniowych.

Matryca światłoczuła jest wielkości klatki taśmy filmowej 35 mm i spokojnie pracuje z czułością 6400 ASA. Przy niespełna 400 ASA kamery HD, czy 800 ASA negatywu Kodaka to piękna czułość. Tym bardziej, że przy takiej czułości Canon właściwie nie szumi w ciemnych partiach obrazu.

A do tego optyka. Można sobie do tego aparatu wkręcić dowolny obiektyw z mocowaniem Canona. Przez wiele lat wyprodukowano mnóstwo szkieł naprawdę wysokiej jakości dla Canona. A jak pamiętacie kamera filmowa, to przede wszystkim obiektyw.

Mamy więc tanią, lekką, superczułą kamerę, z doskonałym przetwornikiem obrazu i masą świetnej optyki. Co to znaczy?

• To znaczy, że robienie dobrych zdjęć filmowych znacznie staniało.
• To znaczy, że ciężki sprzęt zdjęciowy nie jest już potrzebny.
• To znaczy, że ogromne ilości lamp potrzebnych do zdjęć nocnych nie są potrzebne. Wystarczą lampy uliczne i oświetlenie zastane.
• To znaczy, że cały sprzęt zdjęciowy można zmieścić w średniej wielkości plecaku, a nie w kilku samochodach, jak do tej pory.
• To znaczy, że dostęp do wysokiej jakości kamery filmowej ma dziś każdy. Każdy kogo stać na wydanie 9 tysięcy za body Canona (albo Nikona bo oczywiście konkurencja nie śpi i też ma podobny produkt w ofercie)

A teraz dowody.

Teraz proszę się przygotować na oglądanie, nie czytanie. Są to materiały HD więc mogą być problemy na wolniejszych komputerach. Należy wtedy wyłączyć tryb HD przyciskiem po prawej stronie obrazka. Oczywiście oglądamy na pełnym ekranie (nacisnąć biały iksik ze strzałeczek przy napisie vimeo).

Egipt i Liban

Zdjęcia dokumentalne z Egiptu i Libanu. Stosunek jakości tych zdjęć do ceny ich wykonania jest niebywały. Dwóch chłopaków ze sprzętem w dwóch torbach. Robili nawet jazdy. Tego typu lekki sprzęt zdjęciowy czyni możliwe kręcenie dokumentów w krajach niebezpiecznych i nieprzychylnych filmowcom. Zobaczcie też ich „behind the scenes„.

Afganistan

Jeden facet. Wojna w Afganistanie. Sprzęt zdjęciowy w całości trzymany na ramieniu. Warunki bojowe. Zobaczcie na jakość zdjęciową tego materiału. Wygląda jakby wydano na te zdjęcia miliony dolarów. Zobaczcie stronę domową autora. Jest tam również opis techniki, którą się posługuje.

Noc w mieście

Zobaczcie jak pracuje ta lustrzanka w warunkach nocnych bez dużego doświecania.

Noc w San Francisco

A tutaj też noc w świetle zastanym. Dużo ciekawych informacji na temat kręcenia lustrzankami jest na blogu operatora Philipa Blooma.

Wszystkie cztery klipy nakręcono Canonem 5d. Jesteście pod wrażeniem? Bo ja tak.

Przed wojną w polskiej kinematografii na kamerę mówiło się „aparat”. Sam pracowałem z kilkoma starymi filmowcami, którzy tak jeszcze mówili. Czyżby teraz te czasy miały wrócić? Czy aparat fotograficzny zastąpi kamerę filmową? Patrząc na to jakie daje możliwości i za jak niską cenę, to jest to bardzo możliwe. Prawdę mówiąc, aż mnie korci, żeby samemu spróbować. Zbyt wiele nocy przesiedziałem na planie czekając aż stanie światło. Z takim aparatem już nie trzeba czekać. Można filmować od razu.

Ciekawe, że większość moich znajomych tego nie znosi. Wciąż czytają z papieru. Wciąż nie mogą patrzeć na małe, nieczytelne literki na ekranie swojego komputera. Czasem nawet drukują strony internetowe czy maile, które chcą przeczytać. Kompletne wariactwo.

Ja wyrzuciłem drukarkę. Nie przyjmuję do czytania żadnych wydruków. Nie kupuję gazet, bo czytam je w internecie. Stopniowo odkryłem, że czytanie z ekranu jest dużo wygodniejsze (i zdrowsze) od czytania z papieru.

Poza tym kocham lasy. BARDZO kocham lasy. Chyba tylko morze kocham bardziej od lasów.

Jak zatem czytać z komputera i znajdować w tym przyjemność?

Oto moja recepta:

Mały, lekki komputer — Powinien to być lekki notebook, a najlepiej netbook. Powinien być cichy, poręczny i wyposażony w bezprzewodowy internet.

Bezprzewodowy internet — Mieszkanie też powinno być wyposażone w sieć fruwającą w powietrzu. Kable są niewygodne i utrudniają wybór dogodnego miejsca, gdzie chcemy się zaszyć, żeby poczytać. A więc router bezprzewodowy. Trzeba go sobie kupić i zainstalować. Może też być internet z sieci komórkowej.

Ekran — W laptopach, czy netbookach jest to zwykle ekran LCD. Nie musi być duży. Do czytania w zupełności wystarczy 10 cali. Musi mieć jednak jedną ważną możliwość. Musi dawać się ściemniać do minimum. Ludzkie oko nie lubi patrzeć na świecące obiekty, a ekrany LCD świecą jak szalone. Do czytania trzeba taki ekran maksymalnie przyciemnić.

Czcionka — Czcionka na ekranie komputera tym się różni od czcionki drukowanej na papierze, że zawsze ją można powiększyć. I to jest istota mojej przyjemności czytania z komputera. Zawsze mogę powiększyć czcionkę. I zawsze to robię. Czytam czasem litery wielkości jednego centymetra i jest to DUŻE ułatwienie. Z jakiejś tajemniczej przyczyny ludzkie oko nie znosi długotrwałego patrzenia na małe obiekty. W Firefoksie czy w Google Chrome wystarczy nacisnąć „ctrl +” i czcionka wyświetlanej strony się powiększy. W Operze to samo osiąga się przez naciśnięcie „shift +”. W Explorerze nie wiem, bo nie używam, ale na pewno też można.

Przeglądarka — Jak czytam w sieci gazetę, czy bloga to chcę widzieć tylko tekst. Nie mam ochoty oglądać animowanych reklam i tym podobnych przeszkadzajek, których w ostatnim czasie wszędzie pełno. Do czytania dłuższych tekstów używam zatem odpowiednio skonfigurowanej Opery. Wyłączyłem w niej javę, flash, dźwięki, animację obrazków i wyskakujące okienka. Zostawiłem tylko wyświetlanie zwykłych obrazków i javascript. Powiększam czcionkę czytanego artykułu do maximum, powiększam okno przeglądarki na pełny ekran (F11) i czyta się super. każdą inną dobrą przeglądarkę również da się skonfigurować w ten sposób.

Wygodna Kanapa — Można czytać na siedząco, ja jednak wolę na kanapie.

Kawka — Albo winko, koniaczek, piwko, kakao, czy co kto lubi. Nie przeszkadza w czytaniu, a jest dużo milej.

Miałem kiedyś zdjęcia do „Kryminalnych” na nabrzeżu kontenerowym w Gdyni. Widziałem tam gigantyczne bele papieru, które właśnie przypłynęły ze Szwecji. Zrobiło mi się smutno. Wycinamy ogromne połacie lasów tylko po to, żeby wydrukować tekst, który żyje jeden dzień, tydzień, miesiąc. Taki las musi rosnąć dziesięciolecia. I jest dużo piękniejszy od wszystkich gazet świata.

Jak zrobić żeby nie przeszkadzał w pisaniu? Jak go skonfigurować, żeby można mu było ufać? Jak się nim posługiwać, żeby jakaś złośliwa awaria, albo wirus nie zrujnował naszej, często wielomiesięcznej, pracy?

O tym będzie ten tekst. Napisany nie tylko od serca, ale również z własnego wieloletniego doświadczenia.

1. Hardware, czyli żelastwo.

Kupujemy najlepszy hardware na jaki nas stać. Oczywiście polecam notebooki. Komputery stacjonarne są świetne, ale do pisania najlepszy jest pełnowymiarowy, porządny, poręczny laptop z 14-15 calowym ekranem i wygodną klawiaturą.

Co to jest porządny laptop?

To maszyna dużej znanej, światowej firmy pochodząca najlepiej z tzw. serii biznesowej, czyli modele przeznaczone dla klientów korporacyjnych. W tym segmencie rynku producenci sprzętu muszą się starać. Tu liczy się trwałość, niezawodność i jakość. Wodotryski i świecący dizajn nie są do pisania potrzebne.

Ja używam ThinkPada (Lenovo) z serii T i muszę przyznać, że lepszej maszyny w przyrodzie nie spotkałem. Oczywiście można poszukać Della, HP, Toshibę czy Appla. Etykietka nie jest ważna. Ważne są trwałość, solidność wykonania, głośność (cichość!) i cena.

Jak nie chcemy wydawać zbyt dużo można kupić laptopa używanego. Najlepsze modele biznesowe można kupić w oficjalnej sprzedaży poleasingowej za pół ceny albo i taniej. Przynajmniej Lenovo ma taką ofertę.

Jak ktoś lubi drogo i modnie to polecam Appla. Świetny sprzęt, doskonale zrobiony i wystylizowany, ale horrendalnie kosztowny.

2. Software, czyli niezbędne oprogramowanie.

Scenarzyście, pisarzowi, bloggerowi, dziennikarzowi czy komukolwiek piszącemu na komputerze potrzebne są tylko dwa programy. Tylko dwa. Przeglądarka internetowa i edytor tekstu.

Najlepsza przeglądarka to Firefox. Najlepszy edytor tekstów to OpenOffice. Oba programy są darmowe, oba po polsku i oba na najwyższym poziomie. Inne nie będą nam potrzebne.

3. Użytkowanie, czyli jak tego wszystkiego nie spieprzyć.

• Instalujemy tylko dwa wymienione wyżej programy. Firefoxa i OpenOffice. Koniec kropka. Nic innego nie instalujemy. Komputer przeznaczony do pracy trzeba traktować poważnie. Jak chcemy sobie potestować inne programy, instalujemy je na innym komputerze, przeznaczonym do zabawy.
• Poczty elektronicznej i wszelkich innych usług komunikacyjnych należy używać przez Firefoxa. Większość kont pocztowych ma dostęp przez WWW. Polecam gmaila (Google Mail).
• Nie instalujemy żadnego oprogramowania antywirusowego. Zamiast tego ochronę przed wirusami montujemy sobie w głowie. Posługuję się komputerem już ponad dwadzieścia lat i wirusa widziałem może ze trzy razy. Nigdy nic złego mi nie zrobił, bo wiedziałem jak się zachować.
• Nie uruchamiamy, żadnych aplikacji niewiadomego pochodzenia.
• Nie otwieramy, żadnych załączników do maili niewiadomego pochodzenia, choćby nas nie wiem jak korciło i nie wiem jak bylibyśmy ciekawi, co zawiera. Najwięcej wirusów jest właśnie w załącznikach do maili. Jeśli jest to plik tekstowy, czy dokument można otworzyć (w OpenOffisie). Jeśli obrazek, również można. Jeśli cokolwiek innego, kasujemy.
• Pozwalamy systemowi operacyjnemu (wszystko jedno czy Windowsowi, Macosowi, czy Linuksowi) na automatyczną aktualizację.
• Na to samo pozwalamy programom Firefox i OpenOffice. Trzeba używać aktualnych wersji tego softwaru.
• Zawsze po pracy robimy kopie zapasowe swoich plików. ZAWSZE! Ja używam do tego dwóch niezależnych pendrivewów. Można je kupić za grosze i są pewne.

I to tyle. Prawda, że proste.

Oczywiście jest to podejście dość skrajne, ale pisanie to nie żarty. Ostatnią swoją powieść (ukaże się w styczniu 2010) pisałem przez pół roku dzień po dniu. Co by było jakby pod koniec tej pracy komputer nawalił? Co by było gdyby półroczny wysiłek zniknął w ułamku sekundy?

Wtedy trafiłby mnie szlag, zalała krew i dostałbym szału. Na szczęście nic takiego się nie stało, bo umiem się posługiwać tym głupiutkim, krzemowym liczydłem zwanym dumnie komputerem.