Chciałabym napisać, że widziałam ten film wczoraj i bardzo się cieszę, że postanowiłam pójść do kina w swoje urodziny i że mam nosa do dobrych filmów. Dzięki temu uznałam, że urodziny moje były w całości bajeranckie:) A nie zanudzając i pisząc o filmie- jest genialny, najważniejsze co robi z ludzkimi emocjami- przywraca nadzieję w ludzi, w czasy, w których żyjemy, w niematerialność, przyjaźń, bycie potrzebnym mimo braku pieniędzy, szansę zrobienia czegoś dobrego dla drugiego człowieka- namawia do zrobienia czegoś dla kogo. Nie po to, żeby poczuć się wspaniałym, łaskawym czy, żeby mieć czyste sumienie ale po to, żeby odgrzebać w człowieku to co najważniejsze.

Moim zdaniem przesłanie filmu jest takie- nie ważne gdzie żyjesz i ile masz pieniędzy, z jakiej warstwy pochodzisz, możesz zrobić “Coś”, dzięki czemu ty sam poczujesz, że możesz być naprawdę potrzebny i przyczynić się do czyjegoś szczęścia- a przecież nie ma lepszego uczucia na ziemi. Film ten jest o byciu dobrym, o tym, że bycie dobrym się opłaca i że to uczucie w przeciwieństwie do myśli, trosk i potrzeb, które często przeżywamy na co dzień, jest ponad wszystko wspaniałe i zajebiste. Z całego serca polecam ten film.

Przestrogą niechaj będzie krótka historia.
Ostatnio, gdy czytałem sobie w przerwie między jednym wykładem a drugim “Popiół i diament”, koleżanki zapytały mnie cóż takiego czytam. Ot normalne pytanie. Odpowiadając na nie, spostrzegłem jednak, że ów tytuł nic im nie powiedział. Pomyślałem więc, że pokuszę się o wyjaśnienie, sprecyzowanie propos filmu ( ludzie raczej prędzej obejrzą film, niż sięgną po lekturę – pomyślałem sobie). Jak się okazało, o zgrozo, żadna spośród czterech koleżanek nie spotkała się nigdy z nazwiskiem Cybulski…
Ktoś mógłby rzec “w porządku, ale przecież nie każdy musi znać się na filmach”. To prawda, nie musi. Nic nie musi, ale czy nie jest tak, że moje piękne koleżanki wcześniejsze kilka lat życia spędziły na niezbyt efektywnie zagospodarowanych 1440 minutach???

Pozdrawiam.